BAREFOOT-COLLEGE-8

BAREFOOT COLLEGE – Το ξυπόλυτο κολέγιο

«Στην αρχή σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και στο τέλος νικάς»

                  Μαχάτμα Γκάντι

 Η παραπάνω φράση του Μαχάτμα Γκάντι κατεύθυνε τη στάση ζωής του Μπάνκερ Ρόι (Sanjit Bunker Roy), του ιδρυτή του «Ξυπόλητου» Κολεγίου – Barefoot College -. Ο Μπάνκερ Ρόι γεννήθηκε σε μια πλούσια ινδική οικογένεια και έλαβε ακριβή εκπαίδευση σε κολέγια, που τον καθιέρωσαν ως γιατρό, μηχανικό και διπλωμάτη. Παρ’ όλα αυτά, αποφάσισε να εγκαταλείψει την πόλη και να εργαστεί σε ένα χωριό, λέγοντας στη μητέρα του ότι πρόκειται να σκάψει πηγάδια! Η τεράστια επιτυχία του στο «Barefoot» College και η φιλοσοφία του τον μετέτρεψαν σε έναν άνθρωπο που μπορεί να διδάξει την αληθινή ζωή – το περιοδικό “ΤΙΜΕ” τον κατατάσσει στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο το 2010 -.

Ινδός στην καταγωγή, ο Roy, βρέθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 ως εθελοντής στην πολιτεία του Μπιχάρ την περίοδο ενός καταστροφικού λιμού. «Στην πολιτεία του Ρατζαστάν αποφάσισα ότι δεν με ενδιαφέρει να σταδιοδρομήσω εντός του συστήματος. Πέταξα το κουστούμι και τη γραβάτα που φορούσα και έβαλα τα ρούχα του Ινδού αγρότη, που φοράω ακόμα και σήμερα» λέει. Το 1971 αποφάσισε μαζί με λίγους φίλους του την ίδρυση του Barefoot College στο χωριό Τιλόνια. «Δεν είχα να προσφέρω τίποτα σε αυτούς τους ανθρώπους, ούτε χρήματα ούτε σχέδια, ούτε χρονοδιαγράμματα. Μόνο τον ενθουσιασμό και τη διάθεση να δουλέψω μαζί τους. Δεν είναι απαραίτητο κάποιος να ξέρει να διαβάζει για να γίνει οδοντίατρος ή μηχανικός ή να μάθει να χρησιμοποιεί τον ηλεκτρονικό υπολογιστή»

Αποτελώντας, το «Ξυπόλυτο Κολέγιο » την επανάσταση των φτωχών και τη σωτηρία πολλών υποβαθμισμένων κοινοτήτων σε όλο τον κόσμο, απομυθοποιεί τη σύγχρονη έννοια του κολεγίου και των χρημάτων. Η «ξυπόλυτη» προσέγγισή του «σχολείου της ζωής» μεταδίδει αποκλειστικά στους αγράμματους και φτωχούς αγρότες τις απαραίτητες τέχνες, που συμβάλλουν στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής τους. Άλλοι γίνονται μηχανικοί ηλιακής ενέργειας και τεχνίτες, μερικοί οδοντίατροι και γιατροί, με την προοπτική ότι όλοι θα συνεισφέρουν εθελοντικά στην εξέλιξη των υποανάπτυκτων χωριών τους.

Όπως λέει ο Roy, «Στο κολέγιο αυτό, αν έχεις διδακτορικό ή μεταπτυχιακό, δεν γίνεσαι δεκτός. Πρέπει να θεωρείσαι αποτυχημένος, περιθωριακός ή ανεπαρκής. Πρέπει να εργάζεσαι με τα χέρια σου. Πρέπει να δείξεις πως έχεις την ικανότητα να προσφέρεις παρέχοντας μιαν υπηρεσία στην κοινότητα. Το Ξυπόλυτο Κολέγιο μάς έδωσε την ευκαιρία να επαναπροσδιορίσουμε τον επαγγελματισμό και τον επαγγελματία». Έζησε και ζει μια ερωτική ιστορία σαράντα πέντε ετών με τους φτωχούς που ζουν με λιγότερα από ένα δολάριο την ημέρα. «Είδα πείνα, θάνατο, ανθρώπους να πεθαίνουν από ασιτία. Είδα, όμως, και τις εξαιρετικές γνώσεις και δεξιότητες που διαθέτουν αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι, που δεν εντάσσονται στην επικρατούσα τάση, που δεν αναγνωρίζονται ποτέ, που δεν εκτιμώνται. Σκεφθήκαμε ότι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να αναγνωριστούν και να δείξουν ότι οι γνώσεις και οι δεξιότητες που διαθέτουν έχουν οικουμενική αξία και πρέπει να χρησιμοποιηθούν, να εφαρμοστούν και να παρουσιαστούν στον έξω κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να βγάζει πάνω από εκατό δολάρια τον μήνα. Είναι το μόνο κολέγιο όπου ο δάσκαλος είναι μαθητής και ο μαθητής δάσκαλος. Είναι το μόνο κολέγιο που δεν δίνουμε πτυχία και διπλώματα. Πιστοποιήστε από την κοινότητα που εξυπηρετείτε. Δεν χρειάζεστε κάποιο χαρτί να κρεμάσετε στον τοίχο για να δείχνετε ότι είσαστε μηχανικός». Για τον Sanjit Bunker Roy οι φτωχοί άνθρωποι διαθέτουν περισσότερη σοφία και από τους έμπειρους και σπουδασμένους ειδικούς.

Λειτουργώντας ως μη-κυβερνητικός οργανισμός, το “Barefoot college” έχει εξαπλωθεί, από το 1972 μέχρι σήμερα, σε απομακρυσμένα χωριά των 15 πιο εξαθλιωμένων χωρών της Αφρικής και παρέχει τις λύσεις σε απλά προβλήματα που όμως δημιουργούσαν απάνθρωπες συνθήκες ζωής. Μέσα σε 6 μήνες εκπαίδευσης, χωρίς τη χρήση του γραπτού λόγου, προσφέρει πρακτικές γνώσεις ακόμα και σε γιαγιάδες που έζησαν τόσα χρόνια κάτω από την εξαθλίωση των χωριών τους. Τα μαθήματα τα οποία απευθύνονται πολύ συχνά σε ανθρώπους που δεν ξέρουν γραφή και ανάγνωση γίνονται προφορικά, ακόμα και με τη βοήθεια… κουκλοθέατρου ή της γλώσσας του σώματος. Μη έχοντας την πολυτέλεια της τεχνολογίας, οι εκπαιδευόμενοι εγκαθιστούν πάνελ ηλιακής ενέργειας, λύνουν το πρόβλημα της ποιότητας του πόσιμου νερού, ασχολούνται με την υγειονομική περίθαλψη, την αγροτική βιοτεχνία και την ακαλλιέργητη γη.

Μέχρι σήμερα, το κολέγιο έχει αναλάβει 900 κοινότητες, όχι μόνο στην Ινδία αλλά και στο Αφγανιστάν, την Αιθιοπία, τον Μαυρίκιο, τη Σενεγάλη, τη Γκάμπια, τη Σιέρα Λεόνε και το Μάλι και κινητοποιεί πάνω από 125.000 ανθρώπους. Σχεδόν 5.500 απομακρυσμένες αγροτικές κατοικίες έχουν εφοδιαστεί με ηλιακή ενέργεια, με τη βοήθεια 110 γιαγιάδων, απομακρύνοντας 30.000 λίτρα κηροζίνης το μήνα από την ατμόσφαιρα της Αφρικής. Παράλληλα, πάνω από 300 μηχανικοί έχουν εγκαταστήσει συστήματα αποχέτευσης και έχουν βελτιώσει την πρόσβαση σε καθαρό νερό, δίνοντας ελπίδα σε περισσότερα από 2,6 εκατ. παιδιά.

Μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων του Ξυπόλυτου Κολεγίου είναι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, δραστηριότητα που ξεκίνησε ήδη από το 1989. Κίνητρο δεν ήταν η «υψηλή τιμή αγοράς της κιλοβατώρας» αλλά η ηλεκτροδότηση και οι ανάγκες ολόκληρων χωριών. «Επιλέγουμε αποκλειστικά γυναίκες, τουλάχιστον 40 ετών, προκειμένου να εκπαιδευτούν ως τεχνικοί ηλιακής ενέργειας» εξηγεί ο Ρόι. «Και αυτό γιατί οι ώριμες γυναίκες έχουν την τάση να μένουν κοντά στις οικογένειες τους και στις κοινότητες τους και να θέτουν τις γνώσεις τους προς όφελος τις κοινότητας. Επίσης είναι πολύ καλές στο να μεταδίδουν ή μία την γνώση στην άλλη. Αντιθέτως οι άντρες είναι πιο ανεύθυνοι και πιο καριερίστες, δεν τους χωράει ο τόπος.. Μπορεί να φύγουν αναζητώντας το εύκολο χρήμα. Η καλύτερη μας ειδικός στην ηλιακή ενέργεια είναι μια γυναίκα 55 ετών από το Αφγανιστάν , ημιαναλφάβητη που είναι υπεύθυνη για την ηλεκτροδότηση 200 σπιτιών εκεί. Είναι και αυτός ένας λόγος που το κολέγιο μας δεν δίνει πτυχία ή άλλα πιστοποιητικά σπουδών. Η πιστοποίηση για τους αποφοίτους είναι η εμπιστοσύνη της ίδιας της κοινότητας.

Η φιλοσοφία του κολλεγίου

Χωρίς πτυχία και βραβεία, αλλά με την ουσιαστική επιβράβευση στα μάτια των φτωχών ανθρώπων, η «Ξυπόλητη» ακαδημία πιστεύει ότι η παιδεία κατακτιέται στο σχολείο, αλλά η εκπαίδευση από την οικογένεια και το περιβάλλον. Δίνοντας τους την ευκαιρία να αναπτύξουν σημαντικές πρακτικές ικανότητές, οι «φοιτητές» αποτελούν πηγή έμπνευσης για τους δασκάλους και το αντίστροφο. Με τις δραστηριότητες να στηρίζονται στο χωριό, οι «ξυπόλητοι» επαγγελματίες, όπως ονομάζονται, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, λειτουργούν ως χρήσιμα και απαραίτητα άτομα της κοινωνίας.

Η φιλοσοφία του κολεγίου βασίζεται στην κοινωνική εργασία, που ανοίγει το δρόμο προς την ανάπτυξη της αγροτικής κοινότητας και των αγράμματων μελών της. Οι πέντε αξίες του κινούνται ανάμεσα στην ισότητα, τη συλλογική λήψη αποφάσεων, την αυτονομία, την αποκέντρωση και τη λιτότητα. Άλλωστε γιατί να μην έχουν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στη διεκδίκηση του τρόπου ζωής οι εξαθλιωμένοι αγρότες, άνθρωποι που καταφέρνουν να επιβιώσουν με 1 δολάριο τη μέρα; Χρησιμοποιώντας την παραδοσιακή γνώση και την ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους, χτίζονται καθημερινά σπίτια για άστεγους και συστήματα για τη συλλογή του νερού της βροχής στα σχολεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s