Η καρδιά μου! – Νίκος Καζαντζάκης


Μια νύχτα είδα ένα όνειρο…
Ήμουν λέει στην άκρα του γιαλού και κοίταζα. Η θάλασσα ήταν κατάμαυρη, όλο τρόμο και χοχλακούσε. Κι από πάνω της ο ουρανός , κατάμαυρος κι αυτός, βαρύς, όλο φοβέρα, κατέβαινε όλο και πιο χαμηλά, λίγο ακόμα και θ’ άγγιζε τη θάλασσα. Αγέρας δε φυσούσε, νέκρα φρικτή, πλάνταζα, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα. Κι άξαφνα, στη στενή χαραμάδα που απόμενε λεύτερη, ανάμεσα ουρανού και θάλασσας, άστραψε ένα άσπρο κατάφωτο πανί. Ήταν μια μικρή μικρή βαρκούλα αυτόφωτη, και μέσα στην πλανταγμένη απανεμιά φούσκωνε κάργα το πανί της και προχωρούσε γοργά, βίαια, ανάμεσα στα σκοτάδια. Άπλωσα κατά πάνω της τα χέρια: «Η καρδιά μου!», φώναξα και ξύπνησα.
Βοήθεια μεγάλη στάθηκε τ’ όνειρο ετούτο στη ζωή μου…
Σε δύσκολες στιγμές, όταν όλα γύρα μου σκοτείνιαζαν κι οι πιο ακριβοί μου φίλοι και οι πιο σίγουρες ελπίδες με παρατούσαν, πόσες φορές δεν έκλεινα τα μάτια και δεν έβλεπα ανάμεσα από τα ματοτσίνουρά μου τη βαρκούλα αυτή κι η καρδιά μου έπαιρνε κουράγιο, τινάζουνταν επάνω, όρτσα και μη φοβάσαι!
μου φώναζε κι έσκιζε το σκοτάδι!
___________________________ Νίκος Καζαντζάκης
( απόσπασμα από την «αναφορά στον Γκρέκο» )

Advertisements