Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ» ΑΠΟ ΤΗΝ «ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗΣ»

«Σου σπάσανε τα κόκκαλα τ’ ασθενικά παιδιά μας», αναστροφή του Σολωμικού «Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των ελλήνων τα ιερά». Οι στίχοι περιλαμβάνονται στο τελευταίο τραγούδι του έργου, «Η εποχή της Μελισσάνθης» που φέρει τον τίτλο «Η λησμονημένη»

Στίχοι, Μουσική : Μάνος Χατζιδάκις

Σηκώθηκεν ο άνεμος
και σκίζει τα πανιά μας
πέφτει η βροχή και μούσκεψε
τα πιο κρυφά όνειρά μας
μα εσύ μικρή τρελή και παραπονεμένη
το `λεγες πως θα γίνουσαν
μικρή λησμονημένη;

Σε πάτησαν τα πόδια μας
σε μάτωσεν η βιά μας
σου σπάσανε τα κόκαλα
τ’ ασθενικά παιδιά μας
κι όταν ξερή κι αναίσθητη σε πέταξαν στο χώμα
ποιος τάχα σε θυμήθηκε
έτσι θλιμμένη
μικρή λησμονημένη;

 

 

 

Η ηχογράφηση είναι από την εποχή της Ν. Υόρκης, προφανώς με τον Χατζιδάκι στο πιάνο, και τη Φλέρυ να ψάλλει συγκλονιστικά την Ελλάδα που τής σπάσανε τα κόκκαλα τ’ ασθενικά παιδιά… Το ενδιαφέρον είναι ότι στην ιδιωτική αυτή ηχογράφηση υπάρχει και μια χορωδία! Το πώς προέκυψε και ποιοί την αποτελούσαν παραμένει ακόμα αναπάντητο. 

 

 

«Η εποχή της Μελισσάνθης» είναι το κατ’ εξοχήν αυτοβιογραφικό έργο του Μάνου Χατζιδάκι, το οποίο ο ίδιος θεωρούσε πολύ σημαντικό γι’ αυτόν.

Θέμα του η απελευθέρωση από τη Γερμανική Κατοχή, για την οποία γράφει ο συνθέτης στο τέλος του σημειώματος του για το έργο:  Συνέχεια

Advertisements

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973

Το όνειρο του πολεμιστή – Χαρούλης Γιάννης – Μουσική/Στίχοι: Υφαντής Δημήτρης  /// Στου δρά- ε στου δράκου την  καμπούρα / πάνω στης ράχης το φτερό / στ άγρια τα κάστρα πολεμάω
κι έτσι τους χρόνους μου μετρώ // Φτιάχνω φαρέτρα μαύρη απ της νύχτας τα μαλλιά /πάνω στης γης τ αλάτι γράφω και τραγουδώ με τα σκυλιά //Την κούπα μου γεμίζω / κερνάω το φίδι για να βγει/όρθιος στον ήλιο να γρικάω/στον ουρανό του αετού η κραυγή //

Τη σκέψη σας που νείρεται

πάνω στο πλαδαρό μυαλό σας

σάμπως ξιγκόθρεφτος λακές

σ’ ένα ντιβάνι λιγδιασμένο,

εγώ θα την τσιγκλάω

επάνω στο ματόβρεχτο κομμάτι της καρδιάς μου

φαρμακερός κι αγροίκος πάντα

ως να χορτάσω χλευασμό.

Εγώ δεν έχω ουδέ μιαν άσπρη τρίχα στην ψυχή μου

κι ουδέ σταγόνα γεροντίστικης ευγένειας.

Με την τραχιά κραυγή μου κεραυνώνοντας τον κόσμο,

ωραίος τραβάω, τραβάω.

εικοσιδυό χρονώ λεβέντης.

Εσείς οι αβροί!…

Επάνω στα βιολιά ξαπλώνετε τον έρωτα.

Επάνω στα ταμπούρλα ο άξεστος τον έρωτα ξαπλώνει.

Όμως εσείς,

θα το μπορούσατε ποτέ καθώς εγώ,

τον εαυτό σας να γυρίσετε τα μέσα του όξω,

έτσι που να γενείτε ολάκεροι ένα στόμα;

Ελάτε να σας δασκαλέψω,

εσάς τη μπατιστένια απ’ το σαλόνι,

εσάς την άψογον υπάλληλο της κοινωνίας των αγγέλων

κι εσάς που ξεφυλλίζετε ήρεμα ήρεμα τα χείλη σας

σα μια μαγείρισσα που ξεφυλλίζει τις σελίδες του οδηγού μαγειρικής

Θέλετε

θα ‘μαι ακέραιος όλο κρέας λυσσασμένος,

—κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός—

θέλετε —

θα ‘μαι η άχραντη ευγένεια

— όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια.

Απόσπασμα από το ποίημα του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, «Σύννεφο με παντελόνια»   // μτφρ.: Γιάννης Ρίτσος //

Απο τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη

[(Τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη -μέρος α΄)Την εισαγωγή και τα συνδετικά κείμενα κάνει ο ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης – Αφήγηση: Μάνος Κατράκης – Μουσική επένδυση: Νίκος Μαμαγκάκης.]

[..Κι όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικο να πνίγει το δίκιο. Για κείνο έμαθα γράμματα στα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμο το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω …….. Ένα πράμα μόνο με παρακίνησε κι εμένα να γράψω: ότι τούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. …]

Ακολουθεί  Απόσπασμα από «Ένας Έλληνας – ο Μακρυγιάννης » του
Γιώργου Σεφέρη, «Δοκιμές», εκδ. Ίκαρος, Αθήναι 1981 (4).

1
[…]
Πίστευα πάντα πως θα βρισκότανε κάποια ευκαιρία να του δώσω ένα μικρό δείγμα της ευγνωμοσύνης μου. Κατά παράξενη σύμπτωση, την ευκαιρία μου τη δίνετε σεις· μου τη δίνει το ελληνικό στρατόπεδο της Μέσης Ανατολής· μου τη δίνουν οι Έλληνες της Αιγύπτου. Σε μια στιγμή που κοιτάζουμε και συλλογιζόμαστε και προσπαθούμε να διακρίνουμε το πεπρωμένο του ελληνισμού μέσα από την καταιγίδα και πέρα από την πλατιά στροφή που κάνει στα χρόνια μας η ιστορία του κόσμου -ποιος ξέρει, μπορεί να υπάρχει ένα κρυφό νόημα σ’αυτή τη σύμπτωση. Στους καιρούς μας όπου ο αγώνας, το αίμα, ο πόνος και η δίψα της δικαιοσύνης απογυμνώνει τις ψυχές από τα πρόσκαιρα ναρκωτικά και τις φρεναπάτες· όπου ο άνθρωπος γυρεύει από τον άνθρωπο το καθαρό, το στέρεο και τη συμπάθεια -είναι σωστό να μιλούμε για τέτοιους ανθρώπους όπως ο Μακρυγιάννης. Ακούστε τον: [Ακολουθεί  το β΄και το γ΄  μέρος του video] Συνέχεια

Ανθρώπινα δικαιώματα – εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων και του Ρατσισμού

ΓΗ-4 Η 21 Μαρτίου είναι η παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού. Καθιερώθηκε το 1966 από την Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων με αφορμή ενός τραγικού συμβάντος.
Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της ρατσιστικής Νότιας Αφρικής σκότωσε 70 ανθρώπους, οι οποίοι διαμαρτύρονταν ειρηνικά κατά των νόμων του Απαρτχάιντ.

«Ο ρατσισμός είναι μια κηλίδα στο πρόσωπο της ανθρωπότητας, που αμαυρώνει πρακτικά κάθε χώρα του κόσμου. Οι κυβερνήσεις πρέπει να αντιμετωπίσουν ενεργά τον ρατσισμό και να διασφαλίσουν ότι η δικαιοσύνη απονέμεται με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους»

«Ο ρατσισμός είναι μια χυδαία επίθεση ενάντια στην ίδια την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους, εξίσου. Τα συστήματα δικαιοσύνης θα έπρεπε να διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην καταπολέμηση του ρατσισμού, κι όμως πάρα πολύ συχνά καταλήγουν να τον διαιωνίζουν αντικατοπτρίζοντας τις προκαταλήψεις των κοινωνιών τους», αναφέρει   η Διεθνής Αμνηστία σε έκθεση της με τίτλο «Ρατσισμός και Απονομή Δικαιοσύνης»

–          Υπολογίζεται ότι περίπου 12 εκατομμύρια Αμερικάνων ιθαγενών ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής εξοντώθηκαν μεταξύ 1600 και 1850. Μεταξύ 10 και 20 εκατομμύρια μαύρων Αφρικανών τεκμαίρετε ότι έχουν πεθάνει κατά τη διάρκεια των 200 χρόνων από το διεθνές εμπόριο σκλάβων.

–          «Ένας Πολιτισμός πρέπει να κρίνεται από την μεταχείριση των μειονοτήτων» Μαχάτμα Γκάντι

Συνέχεια

Μάνος Χατζιδάκις: Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι

(Κείμενο του συνθέτη Μάνου Χατζιδάκι για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, το οποίο  είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία)

Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες. Συνέχεια

Ρίτσαρντ Μπάχ – Ὁ Γλάρος Ἰωνάθαν

Το video είναι βασισμένο στο βιβλίο του Richard Bach, «Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον», με την μουσική του Neil Diamond.
Ὅλοι ὅσοι λατρεύουν τὴν Ἐλευθερία… ὅσοι προχωροῦν μὲ πέταγμα ὅταν ξέρουν πὼς ἔχουν δίκιο… Ὅσοι χαίρονται νὰ κάνουν κάτι καλὰ (ἀκόμη κι ἂν εἶναι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους)… Ὅσοι ξέρουν πὼς ὑπάρχουν κι ἄλλα πράγματα στὸν κόσμο ἐκτὸς ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ φαίνονται: Ὅλοι αὐτοὶ θὰ πετοῦν πάντα μαζὶ μὲ τὸν γλάρο Ἰωνάθαν. Ἄλλοι πάλι, θὰ ξεφύγουν γιὰ λίγο σὲ μιὰ ὑπέροχη περιπέτεια, γεμάτη ὕψος κι ἐλευθερία. Εἴτε ἔτσι, εἴτε ἀλλοιῶς, εἶναι μιὰ σπάνια ἐμπειρία.

Ὁ Ἰωνάθαν πετοῦσε ἀργὰ σὲ κύκλους πάνω ἀπ᾿ τοὺς Πέρα Βράχους, παρακολουθώντας. Αὐτὸς ὁ κάπως ζόρικος νέος, ὁ Φλέτσερ Γλάρος, ἦταν ἕνας σχεδὸν τέλειος ἱπτάμενος μαθητής. Ἦταν δυνατὸς καὶ λαφρὺς καὶ γρήγορος στὸν ἀέρα, εἶχε ὅμως καὶ κάτι πολὺ πιὸ σημαντικό: τὴν φλογερὴ διάθεση νὰ μάθει νὰ πετάει. Συνέχεια