ΦΛΕΡΥ ΝΤΑΝΤΩΝΑΚΗ – Fleury Dantonaki – Από τις γειτονιές του φεγγαριού

…τις νύχτες του καλοκαιριού
του κάτω κόσμου τα τελώνια
με λεν τρελή του φεγγαριού.
Ν. Γκάτσος

…η ελευθερία της Απουσίας είναι μια δύναμη που πηγάζει από τη σιωπή του Μάνου και της Φλέρυ, ικανής να πλέκει μικρούς μύθους για να μας παίρνουνε αλλού… ή ένα σκίρτημα ζωής που χορεύει πάνω στις νότες των εικόνων για πρόσωπα που λείπουν, ή μπορεί να είναι ακόμα κάτι πιο απλό:
ένα όνειρο για μιαν ελευθερία διαφορετική απ’ αυτήν που υπήρξε…

» Η Φλέρυ είναι ανεπανάληπτη και όταν δοκιμάζει. Δεν σκέφτεται το κοινό. Σκέφτεται τον απόλυτο έλεγχο της φωνής της. Και δίνεται ολόκληρη σε αυτό το κυνήγι της τελειότητας. Για μια ακριβή μουσική που πηγάζει τόσο από τα Ρεμπέτικα όσο και από τα δικά μου τραγούδια. Της είχα πει πως μια αληθινή τραγουδίστρια περιέχει την τεχνική τελειότητα της Σβαρτσκοπφ και τη γήινη αμεσότητα της Νίνου και η Φλέρυ στο ντοκουμέντο αυτό αποδεικνύει περίτρανα πως είναι μια αληθινή τραγουδίστρια».
Μάνος Χατζιδάκις
(Για το δίσκο «Η Φλέρυ Νταντωνάκη στα «Λειτουργικά» του Μ. Χατζιδάκι)

«Η πέτρα»  Στίχοι & μουσική : Μάνος Χατζιδάκις

Στις 18 Ιουλίου συμπληρώνονται δεκατέσσερα χρόνια από τον θάνατο της αγαπημένης τραγουδίστριας του Μάνου Χατζιδάκι. Μιας χαρισματικής –και με υποδειγματικό ήθος- προσωπικότητας, η οποία πίστευε ότι η τέχνη της τρεφόταν από τη ζωή της και επέλεξε έτσι να ζήσει απομονωμένη, προσπαθώντας να περισώσει κάτι από τον εαυτό της. Οι ερμηνείες της, σήμερα αποτελούν σπουδαία πολιτιστική κληρονομιά για όλους μας

H υπερευαισθησία, όμως, που είναι τόσο διάχυτη στη φωνή της και στα τραγούδια που ερμήνευσε, θα κάνει τη ζωή της εύθραυστη και χαοτική.

Πέρα στο θολό πτάμι » Μεγάλος Ερωτικός» . . . σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, εμπνευσμένο από το θεατρικό έργο του Lorca : » Don Perlimplin and Belisa»

Γεννήθηκε το 1937 στην Αθήνα (κατ’ άλλους στην Κρήτη) και από μικρή καταπιάστηκε με τις τέχνες και κυρίως με την υποκριτική. Με την ενηλικίωσή της πηγαίνει στις ΗΠΑ, στα τέλη της δεκαετίας του ΄50 όπου σπουδάζει Ιστορία και Φιλολογία.

Μετά την αποφοίτησή της, το 1961, η Φλέρυ αρχίζει να ενδιαφέρεται για το θέατρο… μάλλον συμπτωματικά μέσα από κάποιες καλλιτεχνικές παρέες του πανεπιστημίου. Όσο για το τραγούδι; Δεν το είχε καν σκεφτεί.
Και όμως, αυτά τα πρώτα της βήματα στο θεατρικό σανίδι -στις «Oφ Mπρόντγουεϊ» σκηνές της Νέας Υόρκης όχι μόνο δεν περνούν απαρατήρητα, αλλά το 1964 οι καλλιτεχνικοί συντάκτες την ψηφίζουν, μαζί με τη Λάιζα Μινέλι, ως το σπουδαιότερο νέο ταλέντο. Ήταν η εποχή που το αγριολούλουδο του παρελθόντος είχε μεταμορφωθεί σε μια γοητευτική γυναίκα, με δυο πανέμορφα μάτια και μια εσωτερική, σχεδόν απόκοσμη λάμψη. Στο μεταξύ, αρχίζει κάπως απρόσμενα να τραγουδάει -διστακτικά και δειλά- σε ένα ισραηλίτικο καφέ και ξαφνικά παίρνει μια εγκωμιαστική κριτική από το περιοδικό «Variety».

«Ρίχνω τη καρδιά μου στο πηγάδι» Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Ερμηνεία: Φλέρυ Νταντωνάκη

Έτσι, περίπου νομοτελειακά, υπογράφει το 1965 συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία της Τζόαν Μπαέζ, τη «Vanguard», από την οποία κυκλοφόρησε ο δίσκος «Fleury: The isles of Greece» με τραγούδια των Παπαϊωάννου, Kαλδάρα, Γούναρη, Θεοδωράκη.

Συνέχεια

Advertisements