Ο έρωτας στα χιόνια – Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Η Σαπφώ Νοταρά διαβάζει Παπαδιαμάντη

Στον παρακάτω σύνδεσμο θα βρείτε τα -1.Τα Χριστούγεννα του Τεμπέλη (σελ. 1-5)  2. Στο Χριστό στο Κάστρο (σελ. 6 -21)  3. Το Xριστόψωμο (σελ. 21-24) Διηγήματα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (από 24grammata.com/ free ebook)

Ακολουθεί το διήγημα » Ο έρωτας στα χιόνια » και μετά λίγα βιογραφικά στοιχεία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΙΟΝΙΑ

Καρδιὰ τοῦ χειμῶνος. Χριστούγεννα, Ἅις−Βασίλης, Φῶτα.

Καὶ αὐτὸς ἐσηκώνετο τὸ πρωί, ἔρριπτεν εἰς τοὺς ὤμους τὴν παλιὰν πατατούκαν του, τὸ μόνον ροῦχον ὁποὺ ἐσώζετο ἀκόμη ἀπὸ τοὺς πρὸ τῆς εὐτυχίας του χρόνους, καὶ κατήρχετο εἰς τὴν παραθαλάσσιον ἀγοράν, μορμυρίζων, ἐνῷ κατέβαινεν ἀπὸ τὸ παλαιὸν μισογκρεμισμένον σπίτι, μὲ τρόπον ὥστε να τὸν ἀκούῃ ἡ γειτόνισσα:

− Σεβτὰς εἶν’ αὐτός, δὲν εἶναι τσορβάς …· ἔρωντας εἶναι, δὲν εἶναι γέρωντας.

Τὸ ἔλεγε τόσον συχνά, ὥστε ὅλες οἱ γειτονοποῦλες ὁποὺ τὸν ἤκουαν τοῦ τὸ ἐκόλλησαν τέλος ὡς παρατσούκλι: «Ὁ μπαρμπα−Γιαννιὸς ὁ Ἔρωντας».

Διότι δὲν ἦτο πλέον νέος, οὔτε εὔμορφος, οὔτε ἄσπρα εἶχεν. Ὅλα αὐτὰ τὰ εἶχε φθείρει πρὸ χρόνων πολλῶν, μαζὶ μὲ τὸ καράβι, εἰς τὴν θάλασσαν, εἰς τὴν Μασσαλίαν. Συνέχεια

Advertisements

Τα Χριστούγεννα Των Λαών – Ιστορία του εορτασμού των Χριστουγέννων

Από την επιστημονική σειρά της ΕΤ3 “Το Σύμπαν που αγάπησα” με τους Δρ. Μάνο Δανέζη και Δρ. Στράτο Θεοδοσίου. Η εκπομπή αναφέρεται στην κοινή προέλευση όλων των θρησκειών, όπως επίσης ότι όλες προέρχονται από την αρχέγονη λατρεία του ήλιου.

… Αυτή την εποχή ζούμε τη περίοδο των Χριστουγέννων. Ζούμε μέρες γιορτής, ξεφαντώματος, τραγουδιού, ξοδέματος χρημάτων και οικογενειακής θαλπωρής. Για πολλούς ο Χριστός γεννιέται μέσα σε σπίτια ζεστά, γεμάτα δώρα και αγάπη. Για πολλούς άλλους όμως ο Χριστός γεννιέται μέσα στο κρύο τη φτώχεια και τον κατατρεγμό. Ίσως για κάποιους άλλους,  χωρίς να φταίνε, δεν γεννιέται ποτέ. Το πανάρχαιο μήνυμα των εορτών του ανίκητου ήλιου αλλά και του ήλιου Χριστού έχει ξεχαστεί και εγκαταλειφθεί.

Ο σκοπός των Χριστουγεννιάτικων ή των ηλιακών ηθών και εθίμων είναι η απελευθέρωση από την σκλαβιά της υλικής ανάγκης, ενός καταναλωτικού τρόπου ζωής. Με την κατανόηση του σκοπού των Χριστουγεννιάτικων ηθών και εθίμων, ίσως κατανοήσουμε και το έγκλημα που επιφέρει σε πολλές περιπτώσεις ο σύγχρονος τρόπος ζωής σε βάρος της μητέρας γης και ίσως σταματήσουμε να γινόμαστε συνένοχοι της καταστροφής της. Είμαστε παιδιά του ήλιου και της γης και πρέπει αν θέλουμε να επιζήσουμε, να προσπαθήσουμε να ταυτιστούμε με τους ρυθμούς της γονιμοποιού δύναμης της μητέρας γης και με την ακατάλυτη ζωτική ενεργειακή ορμή του πατέρα ήλιου. Ας ευχηθούμε η αρχή του χειμώνα της φύσης να αποτελέσει την άνοιξη της καρδιάς και της ψυχής μας. Ας ελπίσουμε ότι το σκοτάδι της μεγαλύτερης νύχτας του χρόνου, θα φωτιστεί από το φώς του άστρου των Χριστουγέννων. Όμως θα πρέπει, το φώς του άστρου των Χριστουγέννων, να το αναζητήσουμε όχι στον ουρανό ανάμεσα στα άλλα αστέρια αλλά στα κατάβαθα της ψυχής μας. Κάποτε επιτέλους, θα πρέπει ο Χριστός να γεννηθεί για όλους μας με τον ίδιο τρόπο άσχετα από το χρώμα τη φυλή και τη δύναμη του πορτοφολιού μας.    …

Ιστορία του εορτασμού των Χριστουγέννων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Στο άρθρο αυτό καλύπτονται οι πληροφορίες και οι θεολογικές απόψεις που αφορούν την εμφάνιση και την ανάπτυξη του εορτασμού των Χριστουγέννων από εκκλησίες του χριστιανικού κόσμου.

Εμφάνιση και ανάπτυξη του ετήσιου εορτασμού των Γενεθλίων (ενανθρωπήσεως) του Χριστού

Η γέννηση του Ιησού ως ανθρώπου παρουσιάζεται ως ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ιστορία όλης την ανθρωπότητας (Ματθ. 1:18-23· Λουκ.2:1-7· Φιλιπ. 2:6–7). Παρόμοια εκφράζονται και οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς κατά τους πρώτους μετά Χριστόν αιώνες.

Η σημαντική Δεσποτική γιορτή της κατά σάρκα γεννήσεως του Χριστού, είναι μια ιδιαίτερη γιορτή, η οποία σύμφωνα με τον Γρηγόριο Ναζιανζηνό δεν θα πρέπει να συγχέεται με τα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ-1γενέθλια οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου, αφού στα Γενέθλια αυτά εορτάζουμε το μοναδικό και ανεπανάληπτο γεγονός ότι «εφάνη γαρ Θεός ανθρώποις δια γεννήσεως» Τα Γενέθλια του Σωτήρα, με την έννοια που δίνει ο Γρηγόριος δηλ. ως Θεοφάνια, είναι γιορτή «αρχαιότατη» που «συνεωρτάζετο μέχρι της Δ’ εκατονταετίας, υπό την καθολικωτέραν επίκλησιν Επιφάνεια, την στ’ Ιανουαρίου…μετά της μεγάλης…εορτής του Βαπτίσματος…ο συνεορτασμός των δύο αυτών…εορτών εστηρίζετο εις την, ευθύς μετά την ιστόρησιν του Βαπτίσματος του Ιησού παρά του Ιωάννου, ρήσιν του Ευαγγελιστού Λουκά ‘και αυτός ην ο Ιησούς ωσεί ετών τριάκοντα αρχόμενος’…Πρώτος ποιείται μνείαν της εορτής Κλήμης ο Αλεξανδρεύς…» Η «αρχαιότητα» αφορά τον 3ο αιώνα και έπειτα καθώς είναι σαφές ότι η Εκκλησία των δύο πρώτων αιώνων δεν τηρούσε οποιονδήποτε εορτασμό της γέννησης του Χριστού.

Σύμφωνα με τις αφηγήσεις της Καινής Διαθήκης, τόσο ο Ιησούς Χριστός όσο και οι μαθητές του δεν γιόρταζαν γενέθλια ανθρώπων, και ο ίδιος ζήτησε ρητά από τους ακολούθους του να τηρούν την ανάμνηση του θυσιαστικού θανάτου του. (Λουκ. 22:19, 20). Συνέχεια